 |
...kenarköşe |
herşey bu sabah başladı.. üç
haftadır kendimle barışık olma numarasını o kadar iyi oynuyordum ki neredeyse
kendimi bile kandırmak üzere idim. bu sabah okulda birinin kulaklarıma
sıkıştırdığı walkman'den aslında tanıdık olan ama daha önce hiç de dikkat
etmediğim sözler beynime çekiç gibi inmeye başladı. "I am the way I am the
light I am the dark inside the dark I hear your hopes I feel your dreams And in the dark i
hear your screams. Don't turn away Just take my hand And when you make your final stand
I'll be right there I'll never leave All I ask of you is believe" bi süre nefes bile
alamadığımı hissettim.. o an her şey açıklık kazandı beynimde.. defalarca her ne
olursa olsun yanında olacağıma yeminler ettiğim sevgilimi bi insanın
karşılaşabileceği en boktan durumda göt gibi yüzüstü bırakmış ve bu durumun
sadece onun suçu olduğunu düşünmüştüm.. bi an aklıma bu şarkıyı üç hafta
önce dinlemiş olsam neler olurdu diye mantıksız bi soru geldi.. kendimi suçsuz
olduğuma o kadar inandırmıştım ki bütün sorumluluğu bikaç dizelik şarkı
sözlerinin omuzlarına yıkmakta tereddüt bile etmiyordum.. kendimden bir kez daha
öldüresiye nefret ettim.. ama şimdi özür dilemek için
çok geçti.. hem ben bu özür işlerinde asla yeteri kadar becerikli olamamıştım ki
hayatımın hiçbi döneminde.. uzunca bi süre kimseyle
konuşamadan düşündüm kendi kendime.. içinde bulunduğum durumdan bi şekilde
kurtulmam gerekiyordu.. umutsuzca debelenip durdum kendi kendime.. çıkışı olmayan paradokslarda
dolaşmaktan migrenim iyice azmıştı.. ve her zaman yaptığım gibi olan biten her
şeye arkamı dönüp unutmaya karar verdim.. tamam, her şeyi bok etmiş olabilirdim..
bencilce davranmış olabilirdim.. ama bu ilk değildi ve adım gibi biliyordum ki asla da
sonuncu olmayacaktı.. sigaramdan üst üste iki derin nefes çektim ve en favori
şarkılarımdan birini mırıldanmaya başladım.. "ONLY THE GOOD DIES YOUNG
AND THE EVIL SEEMS TO LIVE FOREVER!"
|
|