...kenarköşe

Closer - tori amos

Kafamda hep o Aerosmith sarkisi "I don't wanna miss a thing" midemde yemekte ictigimiz bir sise sarap ile girdim konser alanina.Cool takilacaktim, elime ickimi alip, bacak bacak ustune atirip konseri seyredecektim. Olmadi...olamadi. Nine Inch Nails'i seyrettigimden beri hic bir konseri Yildiz Savaslarini seyreden 10 yasinda cocuk gibi oturdugu yerde kambur olmus one egilerek ve agzi acik bir sekilde seyretmemistim. Tori Amos hakkaten Time'in da dedigi gibi "dinsel toren gibi bir deneyim"

 

Elimde Tori Amos'un cikardigi butun albumler ve b-side'lar olmasina ve kritiklerin canli dinlemeniz gerek diye tavsiyelerine ragmen Tori Amos'un yeni rock grubu ile neler yapabilecegini pek kestiremiyordum. Bir bakima saskinligim bundan kaynaklandi denilebilir. Konserin acilis sarkisi Precious Things'den itibaren ilk 3 albumundeki piyano basindaki kizin eski sarkilarini ayni sessiz sakin sekilde soylemeyecegi belliydi. Oturdugum yerde biraz daha one dogru egildim, agzimi biraz daha actim. "those demi-gods with their nine inch nails..." Ardindan Spark ve Boys for Pele'den gece boyunca soyledigi tek sarki Caught a lite sneeze... Aynen Trent reznor gibi tori Amos'da seyircisini bogazindan tutup gozunun icine baka baka eritme yetenegine sahip, gozunuzu ondan alamiyorsunuz. Konserin soundu icin verebilecegim en iyi ornek DM'in "Devotional" turnesinde kullandigi odayi dolduran o yogun sound olabilir.

 

Seyircilerin hepsi benden farksiz, sanki resital seyrediyormus gibi...agizlari acik ve sarki bittiginde Tori diye bagiran alkislayan ama sarki baslayinca hemen susan bir seyirci. Ama Tori konserini bitirip gittigi zaman Galatasaray Avrupa kupasi macina cikmis gibi siralara vuran gokgurultusu gibi Tori Tori diye bagaran fanatik bir kalabalik... Amerikada ilk kez gordum, seyirci bir sarkiciyi iki kez yogunlugu artan bir tempo ile sahneye cagirdi... Ve tori iki seferde yuzundeki cocuksu gulumseme, tipik Delirium tarzi dengesiz konusma ve davranislariyla sahneye geri geldi... Eger Neil Gaiman'in Delirium'u Tori'den esinlenip yarattigini bilmesem, Tori'ye, cool takilmak icin Delirium gibi davraniyor derdim...

 

Bir ara butun grubu sahneyi terketti ve Leather, Silent all theseYears gibi sarkilari piyanoda tek basina soyledi... Nefeskesici,buyuleyici kelimeleri yetersiz kaliyor, hakkaten religious experience'di. Little Earthquakes ve God gibi sarkilari grubuyla soylediginde kendimi "In your room" konser versiyonu atmosferinde hissettim... Ilk geri geldiginde Waitress ve My siren'i, yogun tezahurat sonucu ikinci geri geldiginde ise She's your cocaine ve Pandora's Aquarium'usoyledi sirince gulumsedi, herkese selam verdi ve Delirium gibi hoplaya ziplaya sahneyi terketti. Cikista kendime Tori'nin kayaliklardaki resminin oldugu tur t-shirtunu, Neil Gaiman'in on sozunu yazdigi PLUGGED'98 tur kitapcigini,ve 25 Eylul icin Aerosmith konser biletlerini aldim.

 

"Will you find me if Neil makes me a tree?"

She said "Make me a tree"

I said what kind of tree would you like?

She said "A red tree" and she slowly walked away...

 

Neil Gaiman Acilis Yazisindan...

damage

1998