- Jeff Buckley - Grace
-
- ...şimdi yalnızlığımızın koridorlarında sürünüyoruz.
Duvarlar her zaman olduğu gibi gri. Neden ama? Gri kendisi olmak istememiştir.
Duvarlarda. Ve bizim hüznümüzde. Bugün bir şey öğrendim. Hüzünlü bir baroktan
daha iyi bir ayrılış tınısı olmadığını. Usulca. Dünya duymadan ayrılmak.Topraktan
ve sudan. Hava kaldı. İçimizde. İçimde. Çoğulluğun verdiği huzur. Olmasak da.
Dönüyorum ve sakince olduğum yere kıvrılıyorum. Minik bir kedi yavrusu gibi uykuya düşüyorum.
Dünya geride kalıyor. İyi, kötü, hüzün... geride bıraktığım tortular.
Tatlı rüyalar...
- Lâ Reveuse
- 20/06/2000
|
