Karanlık Sokak
1.
Yaşamın akıntısına kapılıp
Sürüklendiğin zamanlar
Evren okyanusunda
Ararken Poseidon’u
Tüm diğer balıklarının senden nefret ettiğini hissettiğinde
Tüm deniz atlarının,yosunların bile.
Saçma şeyler söylediğini düşündüğünde,
Saçma şeyler yaptığını
Saçma sapan davrandığını;
Dinle küçük deniz kızı:
Sorun sen değilsin.
2.ACIYA DAİR
Yoruldum ben bu hayattan;
Emekliliğim gelsin artık!
Bıktım tüm bu aptalca saf inceliklerimden,
Yalanlar söylemek zorunda olmaktan
Bu yüz,bu ses,bu beden;
Hepsini ödünç aldım.
3.
Sert,asi,gururlu gözlerin içinden
Asla bakmadı küçük,masum kız çocuğu
Kovalandıkça kaçtı uzaklara
Kazındıkça gömüldü ruhumun umarsız toprağına
Asla göstermedi ağladığını,asla
Asla kabullenmedi,hayır
Bir yalanı yaşadığını
Ufak iğne darbeleri
Nasıl parçalamış yüreğimi,bak
Asla söyleyemediğim sözcükler
Nasıl boğuyor beni tek kişilik cehennemimde
Bu ruh ağır bu bedene
4.
Hepimiz o kadar yalnızız ki
Bu kalabalık şehirde
Kocaman harika dünyada,
Depresyon Tanrısı’nın küçük,
Zavallı kulları
Uçurumun kenarında,
Deliliğin sınırında.
Umutlarımız var,
Umutsuz.
Bebeklerimiz var,
Ölü doğmuş.
Ve gülüyoruz hep
Ağlıyor gibi.
5.KIRIK UMUTLAR TİYATROSU
Yakaladığını düşündüğün anda,ışığı
Ve elini uzattığında
Kayboluveriyor birden.
Onun seni sevdiğini sandığında
Ve koyduğunda yüreğini avucuna
Yere atıp kaçıyor o
Tek söz söylemeden.
İşte sen yine buradasın
Gözyaşların da burada
Senin gibi hisseden biriyle
Karşılaşamayacaksın asla
Bak,aynı piyesi oynuyorsun hala
Kırık Umutlar Tiyatrosu’nda
İnsanlar var karşında:
Delicesine sevdiğin,
Nefret ettiğin delicesine
Görsünler ağladığını,
Gurur duysunlar eserleriyle.
6.
Yetişemedim sana
Öylesine uzaktın ki benden
Bir taş gibi soğuk,
Mutlu olduğunu sanan bir aptal kadar kör
Uçtun gittin avuçlarımdan.
Rüzgar kandırdı seni
Herkes gibi.
7.
Küçücük bir adamım ben.
Hayata karşı yenilgilerim,
Onlar koskocaman.
Eziliyorum altlarında,
Taşıyamıyorum yükü.
He gün bir adım daha uzaklaşıyorum kendimden,
Sadece başkalarından değil.
Büyük bir kazan,beynim
İçi,kaynayan nefretle dolu
Ama dışarıya akıtıp da kurtulamıyorum o zehirden;
Beni yakıp kavuruyor.
Küllerimden hep yeni bir ben yaratıyor,azap içinde
Dayanamayacağım daha fazla,
Bu ağlatan oyunu oynamaya.
8.
Asla önemi olmayacak
Çocuklarınızın incinen duygularının
Geceleri sizden gizli akan gözyaşlarının
Ya da ne düşündüklerinin,
Ne söylemeye çalıştıklarının.
“Önemli olan mükemmel olmaktır” deyip duruyorsunuz hep
Ama siz
“İyi” bile değilsiniz.
9.KARANLIK SOKAK
Hüzün el koymuş hayatlarımıza
Tek kaderdir ölüm.
Her gün bir parça daha kopup gidiyor yüreğimden
Sadece şiirlerim yaşar benden sonra.
Şu simsiyah duvarlar değil mi ellerime akan
Şu yalnız şarkı değil mi beni ağlatan
Şu suskun adam değil mi rüyalarıma giren,her gece
Kırık,ümitsiz duruyor o sokak köşesinde
Gülüyor gözleri delice.
SullenGirl
29/06/2000 |
