...kenarköşe

Yine ağızları bıçak açmıyordu suskunluk kilit olmuştu adeta kelimelere.

Konuşulmaktan korkulduğu, sigaraları nefes almadan çekişlerden belli oluyordu. Sigara bir an için boşlansa, ağızlardan kelimeler dökülecek telaşıyla sigaraların biri sönmeden diğeri yanıveriyordu. Kelimelerin böyle yüzüstü bırakıp gitmesine alışamamıştık oysaki. Bir engel vardı sanki kelimelere. Ağızlardaki suskunluk kilidini açabilecek ne sevgi sözcüğü şeklinde bir anahtar ne de maymuncuk imajında bir yalan vardı. Sadece gözyaşları ki onlar da zorla tutulmak istense de,  kapıları zorlar gibi olsalar da onlar da gözlerden kalbe doğru giden yolda kaybolup gidiyorlardı. Biri bir şey söylemeye kalkışsa, diğer taraftanbıçak keskinliğinde bir "sus" çıkacak korkusu elleri ve kolları gitgide çaresiz duruma getiriyor, diğer bir anlamda bağlı duruma getiriyordu. Oysa bu kadar zor olmamalıydı her zaman söylediğim nakaratı bir kez daha duymak ama kulaklarım da bunları duymak istemezcesine isyanları oynuyordu. Dilimse bu sefer ihanet ediyordu sanki bizlere, kilitlenip kalmıştım zira o da. Başlayacakfırtınaya kapılmak içten bile değildi artık ve en sonunda soluk bedenlerimizde o inanılmaz soğuğu hissettik. O soğuk ardından rüzgarı getirdi. Rüzgar ikimizi de ayrı yerlere savurdu ama ben ondan öteye gidemeyecektim oysa ki...

Usulca terk etti odayı son bir kez olsun gözlerime bile bakmadan. Nasıl hakimolduğumu bilmiyorum kendime ama bende farksızdım ondan ne bir son bakış ne de son bir söz söyleyebildim. Bir şey söyleyebilmek amacıyla koştum ama o hiç bakmadı bile arkasına. Belki de o da bundan korkuyordu.O giderken kapının üzerindeki anahtara ilişti gözüm ve sigarama.. Usulca kilitledim kapıyı üzerime, kelimeleri de beraberinde ve o gelene kadar da açılmamak üzere....

Beklan Çalın

email: becklain@hotmail.com

27/06/2000