...kenarköşe

Sonsuz Çığlık

 

Hayatını harcayabilirsin benimkini değil... Ne oluyor sana? Son günlerde acayipliğin üstünde yine.Daima başka dünyalardasın. Hayatımı ve geleceğimi sana feda ediyorum ama senin umrunda değil. Bazen kim olduğumu bile unuttuğundan eminim. Yüzüme öyle garip bakıyorsun ki...Hoş, bazen kim olduğumu bana bile unutturuyorsun. Sana benzeyeceğim bu gidişle. Göz göre göre çıldırıyoruz ve umrumuzda değil öyle mi? Beni milim milim kaybettiğinin farkında mısın? Gözünün önünde eriyorum ve sen buna seyirci kalıyorsun. Geceleri benim için ağlıyor musun? Göz yaşları döküyor musun yatağında? Sanmıyorum. Sen hayatını benim için feda edemezsin değil mi? Düşsem kaldırır mısın beni? Tutarmısın sessizce elimi kaybolmayayım diye karanlıkta? Yaslanabilir miyim sana, dayanağım olurmusun? Sanmam biliyor musun? Niyetin yoktu bana söz verirken değil mi? Eğlenmekti amacın benimle... Ben aklımı karanlıkta kaybederken bakıp gülecektin halime. Kızgınsın şimdi değil mi? Sana bu zevki tattırmadığıma, karanlıkta uçuruma düşmeyip toprakta yürürcesine karşıya geçtiğime kızgınsın. Ama sıra sende. Ben ışığımı buldum, karanlıkta yitip gitme sırası sende. Hayatını harcayacağın boşluğa ben iteceğim seni. Ve milim milim erirken sen sana bakıp kahkaha atacağım. Sonsuzluğu çınlatan kahkahalarım birbiri ardına patlarken korkudan kaçmanı izleyeceğim, aynı bir zamanlar senin bana yaptığın gibi...

arwen ondemiel

26/05/2000