 |
...kitap |
|
...kitap |
|
...“Ne bildi senin kim olduğunu, ne
bildi senin aç olduğunu?” “Bir tuhaf abi” dedi Kaya özür diler gibi. “Biz birbirimizi nedense hemen tanıyıveririz. Ya bir koku vardır, öteki insanlardan ayrı, ya bir ses, ya bir duruş. Biz Allahın askerleriyiz abi. Allahın askerlerinin hali başkadır abi, başka...” “Allahın askerleri”, Yaşar Kemal’in
“Çocuklar İnsandır” serisinin ilk kitabı. İlk baskısı 1978 yılında yapılan
kitap, yazarın İstanbulun çeşitli semtlerinde çoğunluğu 7-15 yaş arası çocukların
arasında dolaşarak rapörtajlarını; onların ağzından, onların hikayelerini
anlattığı bir seçki. Çoğunun sokakta yatıp kalkmalarına, kimsesiz olmalarına, hor
görülmelerine, aç kalmalarına ve daha nice olumsuzlukların içinde debelenmelerine rağmen
nasıl hala çocuk kaldıklarına, nasıl hala insan kaldıklarına dair bir yazı dizisi.
Yaşar Kemal’in müthiş betimlemeleriyle süslenen, çocuklar yanınızdaymış, sizle
muhabbet ediyormuş hissini yormadan veren oldukça lezzetli bir yazıt. Bu seçkiyi okurken, yıllarca öncesini anımsadım.
Garip bir sokağı anımsadım. Garip çocukları anımsadım. O zamanlar ne olduğunu
bilmediğim; ama sonraları anlayacağımı tahmin ettiğim yığınla garabeti
anımsadım. Bakışları, kocaman açılan ağızları, sunturalı küfürleri, iç
çekmeleri, yıldızlarla dolu kahkahaları anımsadım. Bir de dışarı çıktım kitap
bittikten sonra, Çamlıca gazozları hala raflardaymış biliyor muydunuz? Aldım
gazozumu, oturdum kaldırıma, bir taş aldım elime, bir diğerine attım, vuramadım...
|
