William Shakespeare'in meshur Hamlet oyununda, sarayin icinde elinde kitaba konsantre dolanan Hamlet'e gelip "ne okuyorsunuz prensim?" diye sorarlar. O da hisimla donup "Words!Words!Words!" (Kelimeler!Kelimeler!Kelimeler!) der. Counting Crows'un vokalisti Adam Duritz'de ayni hesap. Adam'da kelimeler bitmiyor. Konser icin cagirilmislar bir festivale, Adam'a sormuslar, set'iniz ne kadar surecek diye, o da "kisa set olucak, 4 sarki calicaz" demis. 1 saat surmus. Neden? Cunku Adam sahnede konusmayi cok ama cok seviyor.

Counting Crows 1993'de August and Everything After'i cikardigi zaman Mr. Jones'la cosup albumun geri kalanini aynen Two Princes/Spin Doctors hesabi rafa kaldirmistim. Albume geri donmem  1995 yilinda oldu. O zaman artik Mr. Jones degil, Perfect Blue Buildings, Anna Begins, Round Here ve albumun tamami benim aliskanliklarim arasina eklenmisti. 2002 yilinda da beni Counting Crows single'lari toplama aliskanligi sardi. Ozellikle bu single'larda Round Here'in kusursuz 13 dakikalik olduren versiyonunu (yeni sarki sozleri ile) bulmaniz mumkun. Bir bakima The Song Remains the Same'den Dazed and Confuzed gibi dusunun...Adam, 90'larin ortalarinda Johnny Depp'in sahibi oldugu Viper Room'u Los angeles'in en cool mekanlarindan biri yapan insanlardan biri. Neden? Cunku kafasina estikce cikip sahne alirmis. Ozellikle Crows'un en sasali donemi diyebilecegimiz 1993-1997 arasinda max 200 kisi alabilen Viper Room'da boyle bir geyigin donmesi inanilmaz guzel bir sey.

Yeni albumleri bu yaz cikiyor. Adi HARD CANDY. Ilk single'da AMERICAN GIRLS. Klasik Crows sound'u. Album tanitimina Londra-Astoria'ya geldiler. Ben de "benden baska kim tanir ki bu grubu bu ulkede?" derken 1500 kisilik Astoria biletleri 20 dakika tukendi. Yetmedi Brixton Academy'e de ek konser koydular, o da aninda bitti. Ben de karaborsadan aldigim Astoria biletleri ile 1995'den beri platonik dinledigim Crows'a en sonunda gitme serefine erdim. (ancak 2 bilet icin £35 yerine £100 vererek)

Adamlarin seyircisi de sahnesi de muhtesem. Mrs. Potters Luluby ile konsere giris yaptilar. Yeni albumlerinden Hard Candy, American Girls, If I Could Give All My Love (Richard Manuel Is Dead), Black And Blue ve de Miami yakaladigim sarkisi isimleriydi. Basarili, klasik Crows sound'unda bir grup sarki. Omaha'yi soylerken seyirciye gece boyunca ilk kez tuttugu mikrofuna grup halinde eslik gelince, Duritz iyice havaya girip "Amerika'da ben bunu yapinca suratima bon bon bakiyorlar" dedi, ve basladi konusmaya. Ne hikayeler. Gitarist evlenmis, davulcunun cocugu olmus...Zannedersiniz evinize Ayse teyze gelmis mahallenin dedikodularini anlatiyor. Gecenin ilk ilgincligi piyano esliginde Oasis'den Live Forever'a soylerken A Long December'a gecis yapmasiydi. Angels of the silences, akustik versiyonu ile karsimiza geldi. Perfect Blue Buildings,Goodnight Elizabeth, Sullivan Street, Rain King, Mr. Jones...vs sonrasi grup ilk kez sahneyi terk etti.

Ilk geri geldiklerinde, ki seyircinin geri gelmeleri icin cok buyuk tezahurati vardi, biz simdi cover sarkilari soylicez dediler. Cok ilginc. Adam eline bir liste aldi, oradan sayfa cevire cevire 3 tane sarki secti. Ben ancak "Big Yellow Taxi" yi taniyordum aralarindan diger ikisi hakkinda bir fikir yurutemiyorum. Sonra da ikinci seti Hangin' Around ile kapadilar. Yine seyirci cigliklari, yine Adam geri dondu. 13 dakikalik Round Here ile konseri bitirdi.

Eger ki canli muzikten hoslaniyorsaniz, Crows'un muhtesem bir sahnesi var. Hele hele Adam gibi cok sicak bir vokalistin sahnesi inanilmaz guzel. Gereksiz bir para verdim bu cok sevdigim gruba diye yaniyordum konser oncesi ama odedigim paranin buyuk bolumunu hakettiler. Bu sene gittigim en basarili rock konseri. Aferin cocuklar. Yeni albumleri 9 Temmuz'da cikiyor. Tavsiye ederim.