...müzik

1991 yılında yayınladıkları "Gish" albümyle, underground piyasada tanınan Smashing Pumpkins, esas 1993 yılında yayınladıkları efsanevi albümleri "Siamese Dream" ile tüm dünyaca tanındı. 1995 yılında yayınladıkları "Mellon Collie And The Infinite Sadness" adlı başyapıtlarıyla da, 12 milyondan fazla satarak büyük bir başarı kazandılar.

"Adore" grubun, şimdilik son albümü. Solist Billy Corgan, "Mellon Collie..." zamanlarında, "Bir kereliğine de olsa tamamen gitarsız ve elektronik bir albüm yapmak istiyoruz" demişti. Bu, "Adore"un genel havasını da yansıtıyor.

Açılıştaki "To Shelia", oldukça etkileyici atmosfere sahip bir şarkı. İlk single "Ava Adore"sa, bence yanlış bir single seçimi, o kadar iyi bir single değil. "Perfect" son derece hoş bir parçayken, "For Martha" ve "Behold The Nightmare" albümün en iyileri. "Tear" ise, Pumpkins'in yaptığı en iyi bestelerden. Ama Billy'nin, ısrarla albüme elektrogitar koymaması, bu şarkının etkileyiciliğini bence azaltmış. Gitarla çok daha iyi olabilirdi.

"Adore" iyi bir albüm. Oldukça iyi. Ama "Siamese Dream", "Mellon Collie..." gibi albümlere imza atmış bir gruptan, hayranları kuşkusuz daha fazlasını bekliyordu. "Adore"un Pumpkins hayranlarında, U2'nun "Pop"unun U2 hayranlarının üzerinde bıraktığınınkine benzer bir etki bıraktığını söyleyebilirim. Pop da, Adore da çok iyi albümler. Ama ne Pop, Unforgettable Fire ile yarışabilir ne de Adpre, Siamese Dream ile. Sonucta ortaya çıkan belki bir hayalkırıklığı Pumpkins hayranlarında. Ama yine ümitliler kuşkusuz. Çünkü Pumpkins'in çok daha iyilerini yaptığını ve
yapabileceğini biliyorlar.

Hower