Saygi ile eğilerek, takdir ve sevgilerimi sunarak baslamak isterim Creed – Weathered yazima!!! Aferin Scott Stapp (Vokal), Mark Tremonti (Gitar), Scott Phillips (Davul).

Yillar sonra en “sert” ve “adam gibi” dinledigim grup olmustur Creed. Arada bir saygida kusur olmasin diye Metallica atarim ama asil distortion acligimi hep Creed doyurdu son iki yildir. Ilk etapta Eddie Wedder’e (bana gore Seattle’dan çikan tek grup, Pearl Jam – Eddie W.)  ses benzerligi ile dikkatimi cekmisti. Higher’i ilk radyoda dinledigim zaman “Pearl Jam ne zaman album cikardi yaaw?” olmustum ama gercegi ogrenmem fazla surmedi allahtan. Bunlar baska bir gruptu; bunlar CREED’di!! 

Bilenler icin fazla soze gerek, ozunde “alin” demem yeterli olacaktir ama bilmeyenler, duymayanlar icin biraz aciklamakta fayda var. 5 milyondan fazla satan debut MY OWN PRISON yerine cok odullu HUMAN CLAY ile zirveye cikan Creed ucuncu albumleri ile nu metalde yine en tepede!

Iki yil bekledigimize deger bir album sunmus babalar. Genel yapi olarak kendi oz stil ve sound’larina sadik kalarak birkac farklilik ile cikiyorlar Weathered’da karsimiza. Ilk ve en bariz farlilik ise albumun acilis sarkisi olan Bullet. Sakin Pantera mi verdiler Creed yerine diye dusunmeyin album basladigi zaman! Sert otesi riffler, distotion bagli vokalli giris, feci bir ofke ve ilk sarkida knock-out oluyorsunuz aynen!! İsin acikcasi Creed’den kesinlikle beklemedigim kadar sert ama bir o kadarda guzel olmus. Ritmi ve agresyonu hic bozmadan devam eden ikinci sarki Freedom Fighter’da gayet basarili.

Ucuncu sarkinin girisi ayni Natural Born Killers’daki yerli buyucunun buyu yaptigi zaman arkaplandaki muzik gibi (benzetmeye bakin ama, kultur hezeyani yarattim!!); mistik, degisik, urkutucu! Sarkida; Who’s Got My Back?, bu kavramlarla uyusuyor diyebilirim gonul rahatligi ile, mistik, sert ve bunalim. Bu sarki tam bir Creed sarkisi, alip HUMAN CLAY’e koysalar kimse yadirgamaz. Ama Bullets ve Freedom Fighter icin durum farkli tabi.

Signs ile tekrar brutallesen Creed, One Last Breath ile o beklenen mukemmel ballad’larindan ilkini sunuyor bizlere… My Sacrifice ise hepimizin bildigi ve seyrettigi uzere (sudan cikan hatuna asik oldum!!!) tam bir Creed klasigi. Ne fazlasi var ne eksigi. Diger sarkilarda ise; Stand Here With Me, Weathered, Hide, Don’t Stop Dancing ve Lullaby, daha sakin ve kasvetli bir hava hakim. Album acilisindaki gibi dumur etmeden, Creed’den bildigimiz ve bekledigimiz tarzda parcalar. Ama ozellikle Weathered, Hide ve Lullaby’a dikkat! Cok guzel, cok guzel!!!

Sonuc olarak hala azimle “delikanli gibi” distortion arayanlardansaniz, eger My Own Prison ve/veya Human Clay’i alip begendiyseniz, Pearl Jam’den nefret etmiyorsaniz (gerci bu albumde Scott Stapp daha kendine “has” bir ton yakalamis ama hala benziyor!!), hem cosmak, tepinmek hemde bunalim takilip sigara icmek istiyorsaniz hemen alin! Yazdiklarimdan biri bile ilginizi cekmiyor ise, ozellikle yogun distortion ve sert riff’ler, almayin! 

Genel degerlendirme: 10 uzerinden 8!

Kendinize iyi bakin… 

p.s: Tum Birikinti okurlarinin bayramini ve yeni yilini simdiden kutlarim dostlar! Yeni yil demisken Creed – Weathered erkek arkadaslara hos ve hesapli bir hediye olabilir, benden soylemesi!!! Tabii hediye edeceginiz abi Destiny’s Child, Britney Sipiirrss, Mary J. Blidge falan hastasi degilse!!!