...müzik

Herkesin fanatik sevdiği müzisyenler vardır. Gün gelir bu müzisyenler öyle bir albüm yaparlar ki, bütün gözünüzdeki imajları silinir gider. Dahası eski beğendiğiniz albümlerde hiç farketmediğiniz kusurları farkeder olursunuz. Biraz aşk hikayesi gibi değil mi? Aşağıda vereceğim örnekler daha çok yunan trajedilerine konu olabilir. Buyrun "Keşke Hiç Yapmasalardı" listeme.

U2

İnsanın aklına en sevdiğinden başlamak geliyor. Senelerdir fanatik U2 dinleyicisiyimdir. O kadar ki Passengers: Original Soundtracks Vol 1 bile koleksiyonumda baş köşede durur. U2 dinleyip de daha önce albümü almamış olanlar Zooropa'dan bir adım ötede hatta ambient-experimental çok şey kaçırıyor. Konumuz malesef sadece iki sene öncesinde "Your Blue Room", "Miss Sarejevo" yapmış grubun hangi akla hizmetse Brian Eno'yu produktor yapmak yerine Howie B ile "turneye yetiştirmemiz gerek, para kıracağız" mantığıyla çok hızlı ve özensiz yapılmış, adı bile ofsayt POP (1997). U2'nun en büyük artısı Bono'nun lirikleri ve sesi ise, bu albümde ikisi de yok. vokal, distortion dans ritmlerinde yok olmuş gitmiş. Lirik deseniz "Discoteque", "Staring at the Sun", gibi piyasada herkesin yazabileceği şarkı sözleri, "Mofo", "Last Night at Earth" gibi lirik olarak müzikle alakası olmayan şarkılar, "Playboy Mansion", "Miami" gibi senelerdir yapmadıkları kadar kötü şarkılar.... POP'un nesinden daha çok nefret etsem kararsızım.

Almanız Gereken U2 albümü: Achtung Baby

The Cure
İkinci facia elbette The Cure'dan Wild Mood Swings (1996). Hiçbir zaman bir U2 kadar albüm kalitesi olmaddı Robert Smith'in takımının. Genelde en büyük eksisi öncelikle bir single grubu olması, ikincisi de şarkı uzunluklarını bir türlü makul düzeyde tutamamaları. Ama 19 küsür senedir böyle sıfıra sıfır bir albüm de yapmamışlardı. Nerede "Just Like Heaven?" nerede "Lovesong", nerede "Mint Car"... Neden böyle bir albüm yaptılar hiçbir fikrim yok. Dahası "Galore" toplama albümüne koydukları "Wrong Number" dehşetle dinlediğim kötü bir "Discoteque" kopyasıydı. Daha 2 sene önce "Crow" soundtrack albümüne "Burn" gibi muhteşem bir şarkı veren Robert Smith sanırım ilham kaynağını yitirdi, bu kadar basit ve dinlenilmesin diye bir albüm yapılmaz. Açıkçası yakında çıkaracakları Blood Flowers'ı bir tek grup dağılmadan çıkaracağımız son albüm dedikleri için bekliyorum.

Tori Amos

Üçüncü facia aslında göreceli bir facia. Tori Amos'un "From the Choirgirl Hotel" (1998) albümü her ne kadar sıfır olmasa da, sevdiğim Tori değil de çok ucuz bir Björk kopyasıydı. Experimental olmasın demiyorum ama bazı müzisyenler vardır ya, kendilerine kötü örnekler seçerler ya da kendi tarzı dışında başarısızdırlar. Tori'de bu iki sorun da hakim. Nereden "Silent All These Years", "Horses", nerede "Spark"... Genelde Tori'nin albümünü tanıtmak için çıkardığı single'lar bile güzel olurdu, bu albümde her biri öbüründen kötüydü. Albümü azıcık ayakta tutan "Cruel" bile unuttuğum Tori şarkılarında yerini aldı bile. İnsan bekliyor ki, çocuk düşürdün, konsept albümlerinde de başarılısın (Boys for Pele hayatımda dinlediğim en iyi "Beni terkettin senden nefret ediyorum" albümüdür.) yapa yapa bu albümü mü yaptın? Hatta o kadar nefret ettim ki bu albümden, genelde çıktığı gün aldığım Tori albümlerine son albümü "Venus and Back"i eklemedim. Çıkan single'lara göre o albümden, "Choirgirl"den bile daha kötü bir eser çıkarmış ortaya, tebrik etmem elde değil. Yeni albümü için "piyasa müzik değil, bir şarap almak istiyorsanız ucuzunu almayacaksınız, burada belli bir kalite söz konusu" diyebilen Amos hangi bulutta uçuyor bilemiyorum ama kendisine 10 doz Kate Bush tavsiye ediyorum.

Almanız gereken Tori albümü: Little Earthquakes

Prince

Dördüncü facia, müzisyenin kaprisleri ile çıkardığı eserin birbirine ters orantılı olmasından kaynaklanıyor. Prince 93'te adını Sembol yaptı, sonra plak şirketiyle arası bozulduğu için suratına Slave yazdı. İnsan bekliyor ki 1997 yılında plak şirketinden özgürlüğünü kazandığı 3 disklik ilk albümü Emancipation şimdiye kadar eşi benzeri görülmemiş experimental-uçuk Prince olsun. Nerede?? Hayatımda Prince'in 3 disklik albüm çıkarıp içinde bir diski bile doldurmayacak kadar güzel şarkı olmasın. Senelerin verdiği Prince fanatizmi, bir anda kendini "ne zannediyor bu adam kendini" hissine bıraktı. Daha sonra çıkardığı rarities "Crystal Ball" (4 disk!) ve de "New Power Soul", Prince'den iyice uzaklaşmama sebep olduysa da bunun temeli 3 disklik saçmalık Emancipation'da yatıyor.

Almanız gereken Prince albümü: Purple Rain

Lenny Kravitz

O kadar fanatik hayranı değildiysem de gözümde belli bir imajı olan Lenny Kravitz'in 1995 faciası Circus hala aklımdan çıkmıyor. "Sister", "Always on the run" gibi gerçekten 90'ların kaliteli şarkılarını yapan bir insan neden "Rock'n'Roll is Dead" ve benzerleri gibi gereksiz bir albüm yaptı bilemiyorum. İşin güzel tarafı nasıl U2 şimdi Pop için "o bizim albüm değil" diyorsa, Lenny de Circus için onu yaptı. Hayatımda bir dönemdi, sıfır albüm biliyorum diyebildi. Nitekim 98 yapımı "5" albümü hala hit şarkılar çıkarıp sattığına göre, Lenny kendini kurtardı diyebilirim.

Alınması gereken Lenny albümü: Are you gonna go my way?

Sinead O'Connor

İki tane muhteşem albüm çıkardıktan sonra arka arkaya sıfıra sıfır iki albüm yapabilen Sinead O'Connor listemin ayrı bir şeref üyesi. Neden Marilyn Monroe'dan "I wanna be loved by you" gibi gereksiz sabun jazz şarkılarını coverlamayı seçtiğini bilemiyorum ama "Am I not your girl" (1992) cover albümü olduğu için hadi affettim diyelim. 1994 yılında yaptığı Univresal Mother'ın ise hiç affı yok. Öncelikle Kurt Cobain'in All Apologies'ini katleden O'Connor, "kulaklıkla şarkı atlamadan dinlemenizi istiyorum" dediği albümünün tek iyi şarkısı "Thank you for hearing me"'yi nasıl Best of'una koymadı anlamak mümkün değil. Şarkı atlamamak bir kenara doğru dürüst şarkı yok albümde. Güzelim vokalin bu kadar harcandığı bir albüm olabilir.

Almanız gereken O'Connor albümü: Lion and the Cobra

Annie Lenox

Cover albümlerini affedeceğim dedim ama üzerine Grammy verirlerse hiç bir sempatim kalmıyor olaya. Annie Lennox muhteşem Eurythmics kataloğunun üzerine çıkardığı daha da muhteşem Diva ve sonrasında ki klas unplugged show'u ve "Love song for a vampire" ardından bize cover albümü Medusa (1995) ile ulaştı. "No More I love You's" nasıl hit olabildi bilemesem de, "Whiter Shade of Pale", "Downtown Lights" bu kadar duygusuz robot vokalle söylenir. Nerede yalvaran "Why?", nerede buradaki "Train in Vain" cover'ı. Öncelikle minimal enstrüman (sadece synth) ve daha da kötüsü şarkıları zorla söylüyormuş gibi hissiz bir vokal. Lennoz niye bu albümü yaptı bir fikrim yok ama diğer eserlerine vermediler, bu albüme Grammy verdiler ya ona inanamıyorum. Bu albümden sonra Dave Stewart ile barışması şart olmuştu, iyi de oldu Peace (1999) albümü 10 senedir en iyi ve tek Eurythmics albümü.

 

İnandığım uzun mesafe koşucuları var. Bir Madonna (Erotica'ya reğmen), bir Depeche Mode (Ultra'ya rağmen), George Michael (tuvalette yakalanmasına rağmen), Nine Inch Nails (tarz değiştirmesine rağmen), Garbage (kusursuz olmasına rağmen) hala büyük beklentilerime cevap verebilen müzisyenler. Açıkçası Prince ve Amos için sadık bir dinleyicilerini kaybettiler diyebilirim. Gittikleri yolun doğru yol olduğuna inanıyorlar. U2 ve Lenny kendini kurtarabilir. Sinead ve Annie içinse mahkeme henüz kararını vermiş değil. The Cure'u ise kimsenin kurtarabileceğine inanmıyorum.

damage