...müzik

albüm bilgi

Sene: 1997

Şarkılar:

Waiting Underground
Whirl Away
1959
Spell
Don't Say Nothing
Dead City
Blue Poles
Death Singing

Memento Mori
Last Call
Patti Smith (vocals, clarinet); Lenny Kaye (acoustic, electric & pedal steel guitars, bass); Michael Stipe (background vocals).

<8mm

70'lerin müziğinde önemli bir yeri olan Smith 1996'da Gone Again albümüne kadar uzun bir sessizlik devresi geçirdi. Peace and Noise'la birlikte geri dönüşünün sağlam olduğunu hissetiriyor. William S. Burroghs'un ölümünden sonra onun anısına çıkarılmış olan albüm ölüm temasının ağır bastığı fakat -herşeyde yine de bir mantık vardır-ı da beraberinde getiriyor.

Bol hayaletli Waiting Underground'dan sonra 1959'da Amerika'da sivil hareketin güçlenmesi ve Çin'in Tibet'e saldırısının hikayesinden sonra Allen Ginsberg'in Footnote to Howl'dan yazılan Spell'i, umarsız Don't Say Nothing'i, Detroit'in Dead City durumu'yla devam eden albüm Michael Stipe backvokalli Last Call'la bitiyor.

Smith'in eşinin ölümünden sonra çıkardığı albümü Gone Again ne kadar kişiselse, Peace and Noise o kadar toplumsal bir albüm. Zaman zaman REM sound'una benzerlikler taşıyan albüm belli ki Michael Stipe'ın varlığıyla etkilenmiş. (Aslında tavuk-yumurta konusudur bu)

Smith'in Peace and Noise'u sonuç olarak iç rahatlığıyla dinlenebilecek bir tablo sunmuyor. Smith'in sesi olsun, tonlaması olsun "paaat pat" yüzüne vuruyor insanın, ne dişi olmak ne de yumuşak olmak gibi bir derdi yok Smith'in, onun derdi başka. Diğerlerinin yanında böyle örnekler de gerek diyoruz.