...müzik

albüm bilgi

Sene: 1998

Şarkılar:

Airportman
Lotus
Suspicion
Hope
At My Most Beautiful
The Apologist
Sad Professor
You're In The Air
Walk Unafraid
Why Not Smile
Daysleeper
Diminished
Parakeet
Falls To Climb

Producer:

Pat McCarthy; R.E.M.

Müzisyenler:

Barrett MartinScott McCaughey

<8mm

Rem benden hakettiği saygıyı hiçbir zaman göremedi. İster istemez en yakın rakipleri U2 ile mukayese ettiğimde karizması Bono'dan aşağı kalmasa dahi, Michael Stipe'ın grubu Beatles'in yanında Rolling Stones gibi kalıyordu. Kabul ediyorum Losing my religion, The One I love mükemmel şarkılar, Automatic for the people harika bir albüm ama adamlar tarzlarından hiçbir zaman ödün vermeyip, ister istemez klişe bir tarza ulaştılar.

Son albümleri "Up"ı aldığınız zaman ise kafanızdan bütün Rem klişelerini silin. Bu albümde ne kalkıp dansedebileceginiz "Shiny Happy People" temposu ne de bunalım takılacağınız akustik bir "Drive" var. Sadece Bill Berry gruptan ayrıldı ama daha ilk şarkıdan zannedeceksiniz ki Stipe yepyeni bir kadro ve anlayışla Rem adıyla devam ediyor. Elektronik sound ile tanışan Rem zarif bir mood ve yumuşak ritmler içinde pozitif bir "Black Celebration" çizgisi yakalamış. Depeche Mode'un bu aralar yapmasıa çok ihtiyaç duyduğu tarzdaki "walk unafraid" grubun yeni ideolojisini ortaya koyuyor...

"Fearless was my middle name
But somewhere there I lost my way
everyone walks the same
expecting me to step the narrow path they've laid
They claim to walk unafraid, I'll be clumsy instead"

Gerçekten de Rem, U2'nun POP'da başarısız olduğu mükemmel bir elektronik-rock çizgisi yakalama sevdası yerine, daha bu sound ile yeni tanışıp bakalım neler yapilabiliyormuş bununla diye düşünen ufak bir çocuk gibi yaklaşmış olaya. Dolayısıyla çok cesur ve beklenmedik bir albüm ortaya çıkmış. Tori Amos'un kendini yazabilmek icin öldüreceği, Stipe'in en zor yazdigim şarkım dediği temelde basit ama asil şarkısı "At my most beautiful" (I have found a way to make you smile..I read bad poetry in your machine, I save your messages just to hear your voice...you always say your name, like I wouldn't know it's you at your most beautiful) gibi seviyeli zerafete ulaşn şarkılarla bezenmiş, sabah kalktığınızda ya da sabaha karşı dinlemek isteyeceginiz aşka aşık ve zorluklara boyun eğmeyen adıyla bir album "Up". Albümün ilk single'i "Daysleeper" albümü temsil etmiyor, dahası "UP" kritiklerin en iyi Rem albumu demesine ragmen son 10 senedir en az satan albumleri. İlk 3-5 dinleyişte ısınılacak herkesin harcı bir albüm değil, neredeyse hiçbir şarkının nakarat kısmı bile yok, dolayısıyla dile dolanmasi imkansız.

Stipe, Buck ve Mills korkmadan bir albüm yapmışlar ("I don't care what I have to step over, I am prepared to look you in the eye") siz de korkmadan alın, inanin pişman olmayacaksınız. UP'ın tarzına en yakın Radiohead OK COMPUTER, Tori Amos FROM THE CHOIRGIRL HOTEL albümleri ve Verve'un SONNET tarzı şarkıları olabilir, ama Stipe'ın muhteşem lirik, vokal ve karizmasi da üzerlerine eklenerek. Bravo Rem, size haksızlık yaptığımı kabul ediyorum...

damage