Cloverfield dijital kamerayla cekilmis bir ev partisinin goruntuleriyle basliyor. Bu veda partisi, Robert’in (Michael Stahl-David) is dolayisiyla Manhattan’dan ayrilarak Japonya’ya gidecek olmasi dolayisiyla veriliyor. Filmin ilk 10-15 dakikasi tam bir kaos ve berbat bir cekimle geciyor. Kamerayi kullanan Hud (T.J. Miller), zoom yapmayi bile dogru duzgun beceremiyor, kisilerin yuzlerinden cok bogazlarini cekiyor. Bu filmin seyredilebilirligini buyuk olcude azaltmis.

Parti sirasinda bir yer sarsintisi ve patlama oluyor. Herkes gibi Hud da kamerasiyla disari cikiyor ve olan biteni ayni kalite duzeyinde cekmeye devam ediyor. Sonucta bir canavarin okyanusun derinliklerinden Manhattan’a ciktigini ve o sirada kiyidaki bir tankeri patlattigini dolayli olarak anliyoruz. Ardindan da canavarin cilginca oradan oraya kosmasinin ve binalari itip kakmasinin sonuclarini Hud'ın kamerasından yanan arabalar, ölen insanlar, toz ve duman olarak gormus oluyoruz.

Filmdeki her kare gercekci, diyaloglar basit, efektlerse mukemmel. Cogu patlamalar ve bagrismalarla geciyor. Filmin izleyiciye yasattigi gercek zamanli olay akışı, merak uyandıran senaryo ve karakterlerin karsilarina cikan sorun ve engellerin izleyiciyi filmin içine çekmesi her seye ragmen Cloverfield'ın değisik bir tecrube yasatmasını sağlamış.

Cloverfield çekimleri basladigindan beri filmin isminden icerigine kadar ortaya pek çok ip ucu dökerek buyuk merak uyandırdı. Aksiyon ve CGI hayrani olan kesimi hedef alan filmin su ana kadar bayagi basarili oldugu kesin.